Dz.U. z 2001r. Nr 42 poz. 473   (data wydania: 11.05.2001)

USTAWA

z dnia 30 marca 2001 r.

o kosmetykach.

(Dziennik Ustaw z dnia 11 maja 2001 r.)

Art. 1. 1. Ustawa określa, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa 
	zdrowia ludzi, wymagania dotyczące składu, oznakowania kosmetyków 
	oraz warunki obrotu kosmetykami.
	2. Ustawa nie narusza przepisów o:
	1)	ogólnym bezpieczeństwie produktów,
	2)	środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach
	 i Inspekcji Farmaceutycznej.
Art. 2. 1. W rozumieniu ustawy kosmetykiem jest każda substancja przeznaczona 
	do zewnętrznego kontaktu z ciałem człowieka: skórą, włosami, wargami, 
	paznokciami,zewnętrznymi narządami płciowymi, zębami i błonami śluzowymi 
	jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie 
	ich w czystości, pielęgnowanie, ochrona, perfumowanie lub upiększanie.
	2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, 
	kategorie	produktów będących kosmetykami, biorąc pod uwagę kryteria 
	określone w ust. 1.
Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
	1)	producent - przedsiębiorcę, który wytwarza, wprowadza do obrotu, a także 
	jego przedstawiciela oraz każdą osobę, która występuje jako wytwórca, 
	umieszczając na produkcie bądź do niego dołączając swoje nazwisko, nazwę, 
	znak towarowy bądź inne odróżniające oznaczenie; za producenta uważa się 
	również importera oraz każdego, kto prowadząc działalność gospodarczą 
	może wpływać na bezpieczeństwo kosmetyku,
	2)	wprowadzenie do obrotu - przekazanie kosmetyku przez producenta po raz 
	pierwszy w kraju: użytkownikowi, konsumentowi bądź przedsiębiorcy 
	uczestniczącemu w obrocie handlowym,
	3)	składnik kosmetyku - substancję, preparat chemiczny lub ich mieszaniny 
	pochodzenia syntetycznego lub naturalnego; nie są składnikami kosmetyku 
	wynikające z procesu technologicznego zanieczyszczenia, pomocnicze materiały 
	techniczne oraz rozpuszczalniki i nośniki kompozycji zapachowych i aromatycznych,
	4)	barwnik - substancję służącą do nadania barwy kosmetykowi lub zmiany 
	barwy zewnętrznych części ciała ludzkiego, z wyjątkiem substancji przeznaczonych 
	wyłącznie do kosmetyków stosowanych do farbowania włosów,
	5)	substancja konserwująca - substancję, która może być dodawana 
	do kosmetyków w celu hamowania rozwoju drobnoustrojów w kosmetykach,
	6)	substancja promieniochronna - substancję chroniącą skórę przed szkodliwym 
	działaniem promieniowania ultrafioletowego,
	7)	kompozycja zapachowa - substancję lub preparat chemiczny pochodzenia 
	syntetycznego lub naturalnego służące do nadania kosmetykowi zapachu,
	8)	kompozycja aromatyczna - substancję lub preparat chemiczny pochodzenia 
	syntetycznego lub naturalnego służące do nadania kosmetykowi aromatu lub smaku.
Art. 4. 1. Kosmetyk wprowadzony do obrotu, używany w zwykłych lub w innych 
	dających się przewidzieć warunkach, z uwzględnieniem w szczególności jego 
	wyglądu lub prezentacji, oznakowania, wszystkich instrukcji użycia 
	oraz innych wskazówek lub informacji pochodzących od producenta, nie może 
	zagrażać zdrowiu ludzi.
	2. Zakazuje się stosowania w kosmetykach komórek, tkanek oraz innych substancji 
	lub ich ekstraktów pochodzących z ciała ludzkiego.
Art. 5. 1. Zakazuje się wprowadzania do obrotu kosmetyków zawierających:
	1)	substancje niedozwolone do stosowania w kosmetykach,
	2)	substancje dozwolone do stosowania w kosmetykach wyłącznie w ograniczonych 
	ilościach, zakresie i warunkach stosowania, o ile wymagania te zostały przekroczone,
	3)	barwniki, substancje konserwujące, substancje promieniochronne dozwolone 
	do stosowania w kosmetykach wyłącznie w ograniczonych ilościach, zakresie 
	i warunkach stosowania, o ile wymagania te zostały przekroczone.
	2. Dopuszczalna jest obecność śladowych ilości substancji niedozwolonych 
	do stosowania w kosmetykach, jeżeli technicznie nie można ich wyeliminować 
	w procesie produkcji i jeżeli kosmetyk odpowiada warunkom, o których mowa 
	w art. 4 ust. 1.
	3. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami: właściwym 
	do spraw gospodarki oraz właściwym do spraw środowiska określi, w drodze 
	rozporządzenia, uwzględniając charakterystykę toksykologiczną składników 
	kosmetyków, a w szczególności skład chemiczny substancji, barwników, substancji 
	konserwujących i substancji promieniochronnych, a także ocenę 
	ich zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia ludzi:
	1)	listę substancji niedozwolonych do stosowania w kosmetykach,
	2)	listę substancji dozwolonych do stosowania w kosmetykach wyłącznie 
	w ograniczonych ilościach, 	zakresie i warunkach stosowania,
	3)	listy dozwolonych do stosowania w kosmetykach:
		a)	barwników,
		b)	substancji konserwujących,
		c)	substancji promieniochronnych
		- z podaniem ich ilości, zakresu i warunków stosowania,
	4)	wzór znaku graficznego wskazującego na umieszczenie informacji na 
	dołączonej ulotce, nalepce, taśmie lub kartce.
Art. 6. 1. Opakowanie jednostkowe kosmetyku powinno być oznakowane w sposób 
	widoczny i czytelny, metodą uniemożliwiającą łatwe usunięcie oznakowania.
2. Oznakowanie opakowania jednostkowego kosmetyku, z zastrzeżeniem ust. 3, 
	umieszczone na pojemniku i opakowaniu jednostkowym zewnętrznym powinno 
	zawierać następujące informacje:
	1)	nazwę handlową kosmetyku i jego kategorię,
	2)	imię i nazwisko lub nazwę i adres producenta, a także nazwę państwa, 
	jeżeli kosmetyk jest produkowany poza Rzeczpospolitą Polską i państwami 
	Unii Europejskiej; informacje te mogą być skrócone, jeżeli identyfikacja 
	producenta jest możliwa,
	3)	zawartość kosmetyku w opakowaniu, w chwili pakowania, w jednostkach 
	wyrażających wagę lub objętość netto, z wyjątkiem oznakowania:
		a)	opakowań zawierających mniej niż 5 gramów lub 5 mililitrów,
		b)	bezpłatnych próbek i opakowań jednorazowego użytku,
		c)	sprzedawanych zwyczajowo opakowań zbiorczych, na których nie podaje 
	się masy i objętości, jeżeli informacje te znajdują się na opakowaniach 
	jednostkowych; przy czym opakowania zbiorcze muszą zawierać czytelną 
	informację o liczbie opakowań jednostkowych, chyba że liczba opakowań 
	jednostkowych jest dobrze widoczna z zewnątrz lub wyroby są sprzedawane 
	pojedynczo,
	4)	termin trwałości, do którego kosmetyk przechowywany w odpowiednich 
	warunkach zachowuje w pełni swoje właściwości i odpowiada wymaganiom 
	art. 4 ust. 1; termin ten powinien być poprzedzony wyrazami "najlepiej 
	zużyć przed końcem" lub informacją o miejscu jego umieszczenia; 
	termin powinien być wyraźnie oznaczony przez podanie odpowiednio miesiąca 
	i roku, a jeżeli jest to niezbędne ze względu na właściwość kosmetyku, 
	należy wskazać warunki zapewniające jego przydatność do użycia; podanie 
	terminu trwałości nie jest wymagane, jeżeli minimalny okres przydatności 
	kosmetyku 	do użytku 	wynosi więcej niż 30 miesięcy,
	5)	szczególne ostrzeżenia przy stosowaniu kosmetyku; jeżeli kosmetyk jest 
	przeznaczony 	do użytku profesjonalnego - dodatkowo inne konieczne ostrzeżenia,
	6)	numer serii lub inne dane pozwalające na identyfikację serii kosmetyku,
	7)	dane o działaniu kosmetyku, jeżeli nie wynika to jednoznacznie 
	z jego prezentacji,
	8)	wykaz składników określonych nazwami przyjętymi w Międzynarodowym Nazewnictwie 
	Składników Kosmetycznych (INCI), poprzedzony wyrazem "składniki", 
	zawierający:
		a)	substancje w malejącym porządku według masy w czasie ich dodawania, 
		przy czym 	składniki w stężeniach poniżej 1% mogą być wymienione 
		w dowolnej kolejności po składnikach w stężeniach większych niż 1%,
		b)	kompozycje zapachowe i aromatyczne określone wyrazem "zapach" 
		lub "aromat" lub ich odpowiednimi nazwami przyjętymi 
		w Międzynarodowym Nazewnictwie Składników Kosmetycznych,
		c)	numery barwników, które mogą być wymieniane po innych składnikach 
		w dowolnej kolejności, zgodnie z ich numerami określonymi w liście 
		barwników dozwolonych do stosowania w kosmetykach; w przypadku kosmetyków 
		sprzedawanych w wielu odcieniach kolorów po oznaczeniu znakiem 
		graficznym [+/-], jest dopuszczalne wymienienie wszystkich barwników.
	3. Jeżeli jest to niemożliwe ze względu na wielkość kosmetyku, informacja 
	wymieniona w ust. 2 pkt 6 może być umieszczona tylko na opakowaniu 
	jednostkowym zewnętrznym.
	4. Informacje wymienione w ust. 2 pkt 8 mogą być umieszczone tylko 
	na opakowaniu jednostkowym zewnętrznym.
	5. W przypadku wyrażenia zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1, przez 
	Głównego Inspektora Sanitarnego na nieujawnianie na opakowaniu 
	jednostkowym nazw jednego lub kilku składników kosmetyku, w wykazie 
	składników określonym w ust. 2 pkt 8 zamiast nazwy składnika 
	umieszcza się jego numer.
	6. Jeżeli ze względu na wielkość lub kształt opakowania nie jest 
	możliwe podanie na opakowaniu jednostkowym zewnętrznym ostrzeżeń 
	lub informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 5 i 8, mogą one być
	podane na dołączonej ulotce, nalepce, taśmie lub kartce. 
	W tym przypadku na pojemniku lub opakowaniu jednostkowym zewnętrznym 
	umieszcza się skróconą informację lub znak graficzny wskazujący 
	na dołączenie tych informacji.
	7. Jeżeli ze względu na wielkość lub kształt opakowania nie jest 
	możliwe, aby informacje wymienione w ust. 2 pkt 8 były podane 
	na dołączonej ulotce, nalepce, taśmie lub kartce, informacje te powinny 
	być umieszczone bezpośrednio na pojemniku lub w miejscu dostępnym 
	dla kupującego, w którym kosmetyk jest wystawiony do sprzedaży.
	8. Jeżeli kosmetyk nie jest pakowany w opakowanie zbiorcze, ale jest 
	pakowany w punkcie sprzedaży na prośbę kupującego lub jest pakowany 
	zbiorczo do bezpośredniej sprzedaży, informacje wymienione w ust. 2 pkt 1, 
	2 oraz 4-8 powinny być umieszczone na pojemniku lub opakowaniu, w którym 
	kosmetyk jest wystawiony do sprzedaży.
	9. Jeżeli producent umieścił na pojemniku lub opakowaniu jednostkowym 
	zewnętrznym więcej niż jeden adres producenta, to adres, pod którym 
	przechowywane są 	informacje o kosmetyku, o których mowa w art. 11 ust. 1, 
	powinien być podkreślony.
Art. 7. 1. Producent może, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, wystąpić 
	z wnioskiem do Głównego Inspektora Sanitarnego, zwanego dalej 
	"organem", o wyrażenie zgody na nieujawnianie na opakowaniu 
	jednostkowym nazw jednego lub kilku składników kosmetyku.
	2. Organ, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, wyraża zgodę i nadaje 
	numer zastępujący nazwę składnika kosmetyku.
	3. Odmowa i cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji.
	4. Decyzję wydaje się na okres do 5 lat, z możliwością przedłużenia, 
	w szczególnie uzasadnionych sytuacjach, na dalsze 3 lata.
	5. Jeżeli ze względu na bezpieczeństwo zdrowia ludzi jest to uzasadnione, 
	Główny Inspektor Sanitarny odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 2.
	6. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Głównego Inspektora 
	Sanitarnego służy odwołanie 
	do ministra właściwego do spraw zdrowia.
	7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, 
	informacje, jakie powinien zawierać wniosek o wyrażenie zgody na nieujawnianie 
	na opakowaniu jednostkowym nazwy składnika kosmetyku ze względu na tajemnicę 
	przedsiębiorstwa, obejmujące w szczególności: ocenę bezpieczeństwa składnika 
	dla zdrowia ludzi w określonym gotowym kosmetyku z podaniem jego nazwy 
	handlowej i kategorii, z uwzględnieniem charakterystyki toksykologicznej, 
	budowy chemicznej i stopnia kontaktu z ciałem człowieka, szczegółowe 
	uzasadnienie przyczyn wystąpienia z wnioskiem o zachowanie tajemnicy 
	przedsiębiorstwa oraz wzór wniosku.
	8. Producent jest obowiązany niezwłocznie powiadomić organ, o którym mowa 
	w ust. 1, o wszelkich zmianach informacji wymienionych we wniosku, 
	przy czym o zmianie nazwy handlowej lub kategorii kosmetyku, zawierającego 
	dany składnik - producent powiadamia ten organ nie później niż 15 dni 
	przed wprowadzeniem kosmetyku do obrotu pod nową nazwą handlową 
	lub zmienioną kategorią.
	9. Organ, o którym mowa w ust. 1, cofa zgodę w przypadku, gdy wystąpią 
	nowe informacje lub gdy zaistnieją uzasadnione podejrzenia, że nieujawnienie 
	nazwy składnika może stwarzać jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia ludzi.
Art. 8. 1. Tworzy się krajowy system informowania o kosmetykach wprowadzonych 
	do obrotu, do którego zadań należy gromadzenie danych o kosmetyku 
	i informacji o przypadkach zachorowań spowodowanych użyciem tego kosmetyku.
	2. Producent jest obowiązany, przed dniem wprowadzenia do obrotu kosmetyku, 
	przekazać do krajowego systemu informowania, o którym mowa w ust. 1, 
	dane obejmujące:
	1)	nazwę handlową kosmetyku i jego kategorię,
	2)	imię i nazwisko lub nazwę i adres producenta zgłaszającego kosmetyk,
	3)	jeżeli kosmetyk jest produkowany w kilku miejscowościach - imię i nazwisko 
	lub nazwę i siedzibę wszystkich, z oznaczeniem miejsca i adresu, gdzie będą 
	przechowywane dokumenty zawierające informacje, o których mowa w art. 11,
	4)	jeżeli kosmetyk jest przywożony z zagranicy - miejsce i adres przechowywania 
	dokumentów zawierających informacje, o których mowa w art. 11
	- w celu zapewnienia Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu szybkiego dostępu 
	do informacji dotyczących składu kosmetyku.
	3. Producent jest obowiązany zgłaszać do krajowego systemu informowania 
	o kosmetykach wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 2 oraz 
	w art. 11 ust. 1 pkt 5, w odniesieniu do kosmetyku znajdującego się już w obrocie.
Art. 9. 1. Główny Inspektor Sanitarny prowadzi krajowy system informowania 
	o kosmetykach wprowadzonych do obrotu.
	2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, 
	wzór formularza przekazania danych oraz sposób ich gromadzenia w systemie, 
	o którym mowa w art. 8, z uwzględnieniem wymagań technicznych niezbędnych 
	do przetworzenia otrzymanych informacji.
Art. 10. 1. Dane zawarte w krajowym systemie informowania o kosmetykach wprowadzonych 
	do obrotu są udostępniane organom Inspekcji Sanitarnej.
	2. Informacje dotyczące składu kosmetyków są udostępniane organom Inspekcji 
	Sanitarnej, podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, a w szczególności 
	zakładom opieki zdrowotnej oraz lekarzom i lekarzom stomatologom prowadzącym 
	indywidualną praktykę lekarską, wyłącznie w celu podjęcia natychmiastowego 
	i właściwego leczenia, jeżeli zachodzi podejrzenie, że stosowanie kosmetyku 
	było przyczyną zachorowania.
Art. 11. 1. Producent jest obowiązany przechowywać i udostępniać do celów kontroli 
	w miejscu wyznaczonym, stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 3 lub 4, 
	informacje obejmujące:
	1)	ilościowy i jakościowy skład kosmetyku, a w przypadku kompozycji 
	zapachowych i aromatycznych - nazwę i numer kompozycji oraz dane pozwalające 
	na ustalenie tożsamości dostawcy poszczególnych składników kosmetyku,
	2)	specyfikację fizykochemiczną i mikrobiologiczną składników oraz kryteria 
	chemicznej i mikrobiologicznej czystości gotowego kosmetyku,
	3)	metodę produkcji zgodną z dobrą praktyką produkcji,
	4)	ocenę wpływu kosmetyku na bezpieczeństwo zdrowia ludzi, wraz z dokumentacją 
	ze szczególnym uwzględnieniem ogólnej charakterystyki składników pod względem 
	toksykologicznym, ich budowy lub składu chemicznego i stopnia kontaktu z ciałem 
	człowieka, a także nazwisko i adres osoby odpowiedzialnej za tę ocenę,
	5)	dane o niepożądanych działaniach na zdrowie ludzi w następstwie 
	stosowania kosmetyku,
	6)	udokumentowane wyniki badań działania kosmetyku, jeżeli jest to uzasadnione 
	deklarowanym rodzajem działania kosmetyku.
	2. Ocena wpływu kosmetyku na bezpieczeństwo zdrowia ludzi, o której mowa 
	w ust. 1 pkt 4, powinna być sporządzona zgodnie z zasadami dobrej praktyki 
	laboratoryjnej, pod kierunkiem osoby posiadającej wyższe wykształcenie 
	w dziedzinie farmacji, toksykologii, medycyny lub dziedzinach pokrewnych.
	3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zasady 
	dobrej praktyki produkcji kosmetyku, z uwzględnieniem w szczególności ogólnych 
	wymagań dotyczących prowadzenia i stosowania systemów zapewnienia jakości 
	na wszystkich etapach produkcji kosmetyku, mogących mieć wpływ na jego jakość, 
	w celu wyeliminowania nieprawidłowości mogących stanowić zagrożenie dla 
	zdrowia ludzi.
Art. 12. 1. W razie wystąpienia udokumentowanych przypadków lub stwierdzenia 
	w wyniku badań naukowych lub klinicznych, że kosmetyk spełniający wymagania 
	określone w ustawie zagraża zdrowiu ludzi, Główny Inspektor Sanitarny podejmuje 
	decyzję o czasowym zakazie obrotu kosmetykiem lub określa warunki jego obrotu, 
	mając na uwadze w szczególności skład, przeznaczenie oraz dostępność kosmetyku.
	2. Z chwilą uzyskania członkostwa przez Rzeczpospolitą Polską w Unii 
	Europejskiej Główny Inspektor Sanitarny informuje o decyzji, o której mowa 
	w ust. 1, odpowiednie organy innych państw członkowskich Unii Europejskiej 
	oraz Komisję Europejską, podając przyczyny swojej decyzji.
Art. 13. 1. Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy sprawuje na zasadach 
	i w trybie określonym w odrębnych 	przepisach Inspekcja Sanitarna i Inspekcja 
	Handlowa w zakresie znakowania, zafałszowań i prawidłowości obrotu.
	2. Nadzór obejmuje wykonywanie czynności i stosowanie środków określonych 
	w ustawie oraz w odrębnych przepisach, a w szczególności kontrolę, pobieranie 
	próbek kosmetyku oraz przeprowadzanie badań laboratoryjnych,w zakresie 
	bezpieczeństwa zdrowia ludzi.
	3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
	1)	procedury pobierania próbek kosmetyków, z uwzględnieniem w szczególności 
	wymagań, jakim powinno odpowiadać upoważnienie do pobrania próbki, treść 
	protokołu pobrania i wielkość próbki,
	2)	procedury przeprowadzania badań laboratoryjnych, z uwzględnieniem 
	w szczególności metod analiz niezbędnych do kontroli składników kosmetyku, 
	kryteriów czystości mikrobiologicznej i chemicznej składników kosmetyku, 
	metody kontroli zgodności z tymi kryteriami oraz wymagań, jakim powinna 
	odpowiadać dokumentacja z badań.
	4. Badania laboratoryjne, o których mowa w ust. 2, przeprowadzają laboratoria 
	akredytowane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
	5. Do czasu zakończenia procesu akredytacji laboratoriów na podstawie przepisów 
	ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji 
	oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 489) Główny Inspektor 
	Sanitarny wyznacza do wykonywania badań laboratoryjnych, o których mowa 
	w ust. 2, także inne laboratoria.
Art. 14. 1. Kto, bez zgłoszenia do krajowego systemu informowania o kosmetykach 
	wprowadzanych do obrotu, wprowadza kosmetyk do obrotu
	- podlega karze grzywny.
	2. Kto, wbrew nakazom wynikającym z art. 6 oraz art. 11 ust. 1 i 2, 
	wprowadza do obrotu kosmetyk
	- podlega karze aresztu albo karze grzywny.
	3. Kto, wbrew zakazom wynikającym z art. 5 ust. 1, wprowadza do obrotu kosmetyk
	- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
	4. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w trybie 
	przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
	5. W przypadku ukarania za przestępstwo określone w ust. 3, orzeka się 
	przepadek przedmiotów, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.
	6. W przypadku ukarania za wykroczenie określone w ust. 2, można orzec 
	przepadek przedmiotów, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.
	7. Można zarządzić zniszczenie przedmiotów, których przepadek orzeczono, 
	niezależnie od ich wartości. Koszty zniszczenia ponosi producent.
Art. 15. W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 
	z 1998 r. Nr 90, poz. 575, 	Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. 
	Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268 oraz 
	z 2001 r. Nr 11, poz. 84 i Nr 29, poz. 320) w art. 4 pkt 4, art. 24 ust. 1, 
	art. 27 ust. 2, art. 29 i art. 36 ust. 3 po wyrazach "przedmioty 
	użytku" użytych w różnych przypadkach dodaje się wyraz ", 
	kosmetyki" w odpowiednich przypadkach.
Art. 16. Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, 
	a niezakończonych do tego dnia stosuje się przepisy ustawy.
Art. 17. W sprawach nieuregulowanych ustawą w postępowaniu przed organami 
	Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 18. Producent kosmetyku już zarejestrowanego lub który uzyskał świadectwo 
	dopuszczenia do obrotu wydane przez Państwowy Zakład Higieny na podstawie 
	dotychczasowych przepisów, mający siedzibę w kraju, jest obowiązany 
	dostosować skład kosmetyku, jego opakowanie i oznakowanie do wymagań ustawy 
	oraz zgłosić go do krajowego systemu informowania o kosmetykach, 
	o którym mowa w art. 8 ust. 1, do końca 2002 r.
Art. 19. Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. 
	o dozorze nad artykułami żywności i przedmiotami użytku (Dz. U. Nr 36, poz. 343, 
	z 1934 r. Nr 110, poz. 977, z 1939 r. Nr 54, poz. 342, 
	z 1946 r. Nr 5, poz. 44, z 1949 r. Nr 42, poz. 311 i z 1970 r. Nr 29, poz. 245) 
	w zakresie dotyczącym środków kosmetycznych.
Art. 20. Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.